HG – The show must go on
In een ver… ver… heel ver verleden was ik danseres. Ik volgde een dansopleiding en gaf danslessen. Ik verzorgde ook optredens samen met mijn toenmalige danspartner.
The show must go on
En zoals vaak in dat wereldje: wat er ook is, the show must go on.
- Verkouden? Ja jammer, maar gewoon doorgaan met dansen.
- Koorts? Paracetamolletje erin en hup die dansvloer op.
Zo zag mijn leven eruit. Niet lullen maar poetsen. Gewoon doorgaan.
Zwanger
Tot ik zwanger werd in 2008.
Bij mijn eerste zwangerschap heb ik dit ‘the show must go on’ idee, vol kunnen houden tot een week of 8. Ja, ik was kotsmisselijk en doodmoe, maar ik had nog reserves. Dus ik kon werken, vraag me niet hoe, maar het is gelukt. Ik denk op pure wilskracht.
Voor mijn zwangerschap was ik gezond en had een goede conditie, dus die eerste 8 weken HG kon ik doorstaan, ondanks dat ik bijna niet at of dronk.
In de negende week kon ‘the show niet meer on go-en’. Het mannetje met de hamer kwam langs en haalde mij genadeloos onderuit. Gewoon doorgaan was geen optie meer.
Negeren
Pas na die 8 weken begon ik in te zien wat mijn lijf me aan het vertellen was. Tot die tijd had ik alles geprobeerd te negeren.
Misselijkheid kun je niet negeren, dat is er en daar kun je niet omheen. Al heb ik dat wel geprobeerd hoor. Met reistabletjes enzo. Met gember. Met acupunctuur. Met seabands, weet je wel, van die bandjes die dan drukpunten induwen waardoor je minder misselijk zou moeten worden.
Nou… nee… dat werkte allemaal niet. Of beter gezegd: het werd er erger door.
Wat kon ik nog meer negeren… Gewichtsverlies. Met 6 weken zwangerschap was ik al 10 kg kwijtgeraakt, maar ‘dat was vast niet erg’. Ik had tenslotte toch voldoende spekkies op mijn lijf en er mochten toch best wat kilo’s af. Gewoon negeren.
De grootste onzin natuurlijk, want op het moment dat er nauwelijks calorieën in het lijf komen, dan is het logisch dat je afvalt. En dan is het ook logisch dat je lichaam op een andere manier aan zijn brandstof moet komen. Dus gaat het eventueel aanwezig vetweefsel aanspreken. Maar in dat vetweefsel zitten niet alle benodigde voedingsstoffen die je nodig hebt om in leven te blijven en een kind mee op te kunnen bouwen…
Symptomen
Tijdens een normale zwangerschap krijg je ergens tussen de 11 en de 18 weken de eerste tekenen van een buikje. Het had best wel op moeten vallen, ook bij mij, dat ik die eerste 18 weken geen buikje kreeg, maar een kuil. Maar goed, gewoon oogkleppen op. Negeren!
Even kijken… wat ook heel goed te negeren was, was mijn intens droge huid. Ik had schilfers over mijn hele lijf. Als ik mijn kleding uitdeed, wervelde een sneeuwstorm van huidschilfers in het rond.
Mijn lippen waren gebarsten en schraal, ik had van die ingescheurde mondhoekjes en mijn handen leken op de handen van mijn oma, vol met rimpels.
Nee joh, dat kwam gewoon doordat ik me al een tijdje niet ingesmeerd had met bodylotion. Waarom niet? Omdat ik die geur niet meer lekker vond. Niet meer lekker? Ik werd er kotsmisselijk van… Maar ook al had ik me wél ingesmeerd, dan nog is zo’n droge huid een teken aan de wand. Uitdroging. Maar dat kon ik toen niet zien.
Diagnose
Wilde ik het niet zien? Jawel. Als iemand het me tenminste had gezegd. Als iemand me had gezegd dat dit allemaal symptomen waren van HG ofwel extreme zwangerschapsmisselijkheid, dan waren de kwartjes misschien gevallen.
Toen ik met 8 weken zwangerschap niet meer uit mijn bed kon komen, begon ik me te realiseren dat dit niet normaal was. De diagnose HG zou ik pas horen, 6 weken na mijn eerste bevalling. Toen ik bij de gynaecoloog op controle kwam en die het me voorlas uit mijn dossier.
“Oh, heeft nooit iemand je dat gezegd dan?” Nee. Dat heeft nooit iemand tegen me gezegd.
Tijdens die eerste zwangerschap heeft geen enkele zorgverlener met een woord gerept over wat ik had. HG of Hyperemesis Gravidarum is nooit benoemd. De verloskundige zei het niet, maar ook de huisarts, de kraamverzorgende die ik sprak bij de intake of de gynaecoloog zelf hebben het niet benoemd.
Ik was de enige…
Al die tijd dacht ik dat ik de enige was. Al die tijd dacht ik dat ik me aanstelde.
Want het was niet zoals bij mijn moeder. Zij is namelijk bij haar beide zwangerschappen ook extreem misselijk geweest. Maar zij moest continu overgeven en moest daardoor ook meerdere keren opgenomen worden in het ziekenhuis. En ik hoefde niet over te geven bij die eerste zwangerschap. Dus dan kon het vast niet hetzelfde zijn als wat mijn moeder en eigenlijk alle vrouwelijke familieleden van mijn moeder hadden gehad.
Pas na mijn bevalling toen ik weer in staat was om op internet te gaan zoeken, vond ik andere vrouwen die ook op deze manier zwanger waren geweest. Kots- en kotsmisselijk, sommigen met overgeven, maar ook een heleboel zonder overgeven maar wel misselijk. Pas toen hoorde ik over HG.
Lotgenoten
Datgene wat ik had meegemaakt had een naam. En die naam werd niet gegeven door een zorgverlener, maar door het steunpunt HG en door lotgenoten. En dat maakte me intens boos.
Waarom had niemand me dit verteld? Het waren toch allemaal hulpverleners? Waarom hadden ze mij geen hulp gegeven?
Ik sloot me aan bij het steunpunt en ging me verdiepen in deze zwangerschapsaandoening. Samen met een aantal bijzondere dames waren we ‘on a mission’ en hebben we ons ingezet voor meer bekendheid voor HG in al zijn facetten. Een aantal jaren daarna hebben we het steunpunt geprofessionaliseerd en stichting ZEHG opgericht.
Droge HG
Wat hebben we voor elkaar gekregen de afgelopen jaren? Heel veel. Natuurlijk heb ik samen met mijn collega’s mogen schrijven aan de nieuwe richtlijn op het gebied van HG die in 2025 ingegaan is.
Maar verder terug nog, na mijn eerste zwangerschap, heb ik de term ‘droge HG’ geïntroduceerd. Natuurlijk wisten mijn lotgenoten allang dat die vorm bestond: heel misselijk zijn maar niet overgeven. Alleen nog niemand had er een naam voor verzonnen. En het beestje bij de naam noemen, is vaak de eerste stap die nodig is voor bewustwording.
Droge HG is een vorm van HG die net zo levensbedreigend en ontwrichtend kan zijn, maar waarbij je niet continu aan het overgeven bent. Deze vorm van HG staat inmiddels ook in de richtlijn beschreven.
En toch zijn er nog veel zorgverleners die niet geloven dat je HG kunt hebben als je niet continu aan het overgeven bent.
Parels binnen de zorg
Tijdens mijn tweede zwangerschap in 2012 kreeg ik wederom HG, maar toen de natte variant. Ik moest nog steeds vechten voor een goede behandeling, maar omdat ik toen wel continu aan het overgeven was, werd ik toen wel gezien.
Ik trof een gynaecoloog die buiten de gebaande paden wilde denken. En voor die tijd waren dat soort parels echt schaars binnen de zorg.
Er bestond toen tenslotte nog geen richtlijn, dus alle medicatie die ze me toen heeft voorgeschreven is off-label voorgeschreven. Zonder die arts was mijn dochter er niet geweest. Zonder die arts was ik er niet meer geweest.
Met de nieuwe richtlijn op het gebied van HG is het voor zorgverleners veel duidelijker en makkelijker om goede zorg te bieden aan zwangeren die te maken hebben met HG, of het nu de natte of droge variant is.
En nu?
Maar Suzan, hoe is het nu met dat dansen eigenlijk, vraag je je misschien af.
Nou, goede vraag.
Mijn toenmalige danspartner kon het niet begrijpen en ook niet accepteren dat ik de stekker uit ons dansen moest trekken. Hoewel ik hoopte dat het tijdelijk was, vond hij blijkbaar van niet. Hij zocht wel een andere danspartner. En ik heb hem nooit meer gezien of gesproken.
Vind ik dat jammer? Nee. Er was op dat moment nog vrijwel niets bekend over de aandoening waar ik mee kampte. Tegenwoordig komt het steeds vaker in het nieuws. Ook omdat diverse BN’ers er mee te maken hebben of hebben gehad. Ook topsporters die van de ene op de andere dag compleet uitgeschakeld waren door HG. Dus hoe goed je gezondheid en conditie ook zijn, ook dan kan HG je treffen.
Mijn toenmalig danspartner wist toen waarschijnlijk niet beter. En nu? Een nieuwe danspartner? Nee, helaas niet. Mijn werk met zwangeren en jonge ouders, mijn gezin en mijn gezondheid laten fulltime dansen helaas niet meer toe. Maar zou ik weer graag willen dansen? Ja. Dus wie weet zie je me in de toekomst weer stralen op de dansvloer.